Carnavalsvereiniging

De Belhamels

De deurbel geit als ich net ‘t aete op heb en ich kiek ‘n bietje vraemp op, ich verwachte toch nemus mieër? As ich de deur aope trèk zeen ich de vors van de Belhamels sjtaon, dae mèt ein indringende blik vruueg of d’r efkes binne meug kómme. “De vors, ónaangekondig veur de deur, ‘t zal toch neet…?” sjoot mich door d’n  kop, maar vreejwaal metein besjloot ich det ich gèn conclusies maag trèkke. Dae beste man kèn ouch veur get angers kómme, toch?

Zoeë good as ‘t lukte probeerde ich normaal te doon en ich leet öm binne, beniejd nao zien verhaol. Det verhaol waas vreej kort, want wie d’r einmaol binne sjting en de deur toe waas werd mich geliek gevraog of ich 30 januari get te doon had. Mien hert sjloog eine sjlaag euver maar ich wól zeker weite of ich ‘t good begreep. ‘Dów begrieps ‘t good, det kom ich dich inderdaad vraoge’. Ich bin d’r van sjrik beej gaon zitte en d’r kwame allerlei gedachte in mich op. ‘Ich, prins? Wat zulle de femielie en kammeraoj zègge? Wie gaon ich zörge det ich ‘t geheim haaj?’

Einmaol bekómme van d’n ieërste sjrik hebbe de vors en ich euver vanalles en nag get gepraot. Ouch kèn ich uch zègge det ein fleske beer wongere duit wat betrèf ‘t taegegaon van trillende hendjes. Wie de vors wir bienao mós gaon herhaolde hae zien vraog nag maar èns: van de sjrik had ich bliekbaar nag gèn antwoord gegaeve. Zónger twiefel heb ich volmondig JAO gezag taege miene jóngesdruim:

Prins waere van de Belhamels!